استاندارد روشهای آزمون برای سازههای ایمپلنت ستون فقرات اکسیپیتال–سرویکال و اکسیپیتال–سرویکال–توراسیک در مدل ورتبروکتومی
Standard Test Methods for Occipital-Cervical and Occipital-Cervical-Thoracic Spinal Implant Constructs in a Vertebrectomy Model
استاندارد ASTM F2706 روشها، مواد و الزامات لازم برای اجرای آزمونهای استاتیک و خستگی بر روی سازههای ایمپلنتی ستون فقرات در ناحیه:
اکسیپیتال–سرویکال (OC)
اکسیپیتال–سرویکال–توراسیک (OCT)
را در مدل ورتبروکتومی توصیف میکند.
این مدل شرایطی را شبیهسازی میکند که یک قسمت از مهرهها برداشته شده و ایمپلنت باید بدون هرگونه حمایت استخوانی، انتقال بار کامل را برعهده بگیرد.
نوع آزمون و مواد موردنیاز بسته به محل هدف در ستون فقرات and روش کاربرد ایمپلنت میتواند متفاوت باشد.
فشار محوری (Axial Compression)
کشش محوری (Axial Tension)
پیچش استاتیک (Static Torsion)
فشار–خمش دینامیک (Dynamic Compression)
پیچش دینامیک (Dynamic Torsion)
بارگذاری استاتیک و دینامیک بر اساس بدترین حالت (Worst-Case Scenario) طراحی شده است.
انتقال بار باید کاملاً توسط ایمپلنت and بدون تکیه بر ساختار استخوانی انجام شود.
برای فیکسکردن ایمپلنت از دو بلوک پلیاستال (Polyacetal Blocks) استفاده میشود.
بارگذاری دینامیک تا:
۵ میلیون سیکل
با فرکانس حدود ۵ هرتز انجام میشود.
معمولاً ۶ نمونه برای هر نوع آزمون آزمایش میشوند.
تستها معمولاً در هوا و در دمای محیط انجام میگیرد.
این استاندارد برای ارزیابی سازههای ایمپلنتی با طول زیاد (Long Constructs) که نواحی بالایی ستون فقرات را تثبیت میکنند ضروری است، از جمله:
سیستمهای تثبیت اکسیپیتال
سازههای فیکسشن گردنی–توراسیک
ایمپلنتهای پلزننده ناحیه گذار سرویکال–توراسیک