منابع مرجع:

ASTM F1875: روش استاندارد برای آزمون خوردگی سایشی در اتصالات ماژولار ایمپلنت‌ها: رابط مخروطی و سوراخی سر و ساق فمورال (Standard Practice for Fretting Corrosion Testing of Modular Implant Interfaces: Hip Femoral Head-Bore and Cone Taper Interface)

این استاندارد روش‌های ارزیابی رفتار خوردگی سایشی را در ناحیه اتصال سر و ساق فمورال در ایمپلنت‌های ماژولار مفصل ران تعیین می‌کند. هدف آزمون، بررسی پایداری اتصال در برابر بارگذاری‌های چرخه‌ای در محیط‌های خورنده شبیه‌سازی‌شده بدن است.

استاندارد ASTM F1875 شامل دو روش اصلی آزمون است:

روش I – آزمون کمی (Quantitative Method):

این روش برای ارزیابی رفتار خوردگی سایشی در بلندمدت مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در این آزمون، میزان آسیب سطحی در محل تماس و میزان تولید محصولات خوردگی بررسی می‌شود. آنالیزها با استفاده از روش‌های نوری (میکروسکوپی و ماکروسکوپی)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM/EDX) و آنالیز غلظت یون‌ها و ذرات در محلول آزمون پس از اعمال بارگذاری چرخه‌ای انجام می‌گیرد.

روش IIb – آزمون کیفی (Qualitative Method):

این روش یک آزمون الکتروشیمیایی کوتاه‌مدت است که برای مقایسه رفتار خوردگی سایشی در طراحی‌ها یا پوشش‌های سطحی مختلف استفاده می‌شود.
در این روش، اندازه‌گیری جریان الکتریکی بین سطوح در تماس انجام می‌گیرد تا میزان تمایل به خوردگی مقایسه شود. اجرای دقیق این آزمون نیازمند تجهیزات بسیار حساس و محیط آزمون کاملاً ایزوله و محافظت‌شده است.

این استاندارد الزامات آزمون، تحلیل و روش‌های مشخصه‌یابی را برای ارزیابی عملکرد خوردگی سایشی در محل اتصال مخروطی و حفره‌ای (Bore and Cone Interface) بین سر و ساق فمورال در ایمپلنت‌های ماژولار مفصل ران تحت بارگذاری چرخه‌ای در محیط خورنده مشخص می‌نماید.

در آزمایشگاه پارس، آزمون خوردگی سایشی مطابق استاندارد ASTM F1875 با استفاده از تجهیزات پیشرفته بارگذاری چندمحوره و سیستم‌های دقیق ثبت داده‌های الکتروشیمیایی انجام می‌شود تا پایداری و دوام اتصالات ماژولار با بالاترین دقت ارزیابی گردد.