استاندارد روشهای آزمون برای سازههای ایمپلنت ستون فقرات اکسیپیتال–سرویکال و اکسیپیتال–سرویکال–توراسیک در مدل ورتبروکتومی
Standard Test Methods for Occipital-Cervical and Occipital-Cervical-Thoracic Spinal Implant Constructs in a Vertebrectomy Model
استاندارد ASTM F2706 روشها، مواد و الزامات لازم برای اجرای آزمونهای استاتیک و خستگی بر روی سازههای ایمپلنتی ستون فقرات در ناحیه:
اکسیپیتال–سرویکال (OC)
اکسیپیتال–سرویکال–توراسیک (OCT)
را در مدل ورتبروکتومی توصیف میکند.
این مدل شرایطی را شبیهسازی میکند که یک قسمت از مهرهها برداشته شده و ایمپلنت باید بدون هرگونه حمایت استخوانی، انتقال بار کامل را برعهده بگیرد.
نوع آزمون و مواد موردنیاز بسته به محل هدف در ستون فقرات و روش کاربرد ایمپلنت میتواند متفاوت باشد.
فشار محوری (Axial Compression)
کشش محوری (Axial Tension)
پیچش استاتیک (Static Torsion)
فشار–خمش دینامیک (Dynamic Compression)
پیچش دینامیک (Dynamic Torsion)
بارگذاری استاتیک و دینامیک بر اساس بدترین حالت (Worst-Case Scenario) طراحی شده است.
انتقال بار باید کاملاً توسط ایمپلنت و بدون تکیه بر ساختار استخوانی انجام شود.
برای فیکسکردن ایمپلنت از دو بلوک پلیاستال (Polyacetal Blocks) استفاده میشود.
بارگذاری دینامیک تا:
۵ میلیون سیکل
با فرکانس حدود ۵ هرتز انجام میشود.
معمولاً ۶ نمونه برای هر نوع آزمون آزمایش میشوند.
تستها معمولاً در هوا و در دمای محیط انجام میگیرد.
این استاندارد برای ارزیابی سازههای ایمپلنتی با طول زیاد (Long Constructs) که نواحی بالایی ستون فقرات را تثبیت میکنند ضروری است، از جمله:
سیستمهای تثبیت اکسیپیتال
سازههای فیکسشن گردنی–توراسیک
ایمپلنتهای پلزننده ناحیه گذار سرویکال–توراسیک