فلزات سنگین به عناصری با عدد اتمی بالاتر از ۲۰ و چگالی حداقل پنج برابر آب گفته میشود که در مقادیر پایین نیز میتوانند اثرات سمی داشته باشند. این عناصر در طبیعت پایدارند و در بدن موجودات زنده متابولیزه یا دفع نمیشوند؛ در نتیجه تمایل به تجمع زیستی در بافتها دارند.
برخی فلزات سنگین در مقادیر جزئی برای عملکرد طبیعی بدن ضروریاند و نقش ساختاری یا کاتالیتیکی در متابولیسم دارند.
از مهمترین عناصر ضروری میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
این عناصر، همانگونه که برای گیاهان و جانوران ضروریاند، در انسان نیز در حفظ رشد، ایمنی، متابولیسم و مقاومت در برابر تنشهای اکسیداتیو نقش دارند.
افزایش غلظت فلزات سنگین یا ورود عناصر غیرضروری میتواند اثرات سمی جدی ایجاد کند. فلزاتی مانند آرسنیک، کادمیوم، سرب، جیوه، نیکل، کروم ششظرفیتی، کبالت و آنتیموان در غلظتهای پایین نیز زیانآورند و ممکن است باعث:
فلزات سنگین با اتصال به گروههای تیول (-SH) در پروتئینها، فعالیت آنزیمها را مهار میکنند و مسیرهای متابولیکی را مختل میسازند.
از آنجا که این فلزات در بدن تجزیه یا دفع نمیشوند، بهمرور در بافتهایی مانند کبد، کلیه، مغز، استخوان و عضلات تجمع مییابند. این تجمع میتواند موجب بروز اثرات دیررس حتی پس از قطع تماس شود.
حتی در غلظتهای بسیار پایین (در حد ppb) برخی از این عناصر اثرات زیانآور نشان میدهند.
کمبود یا بیشبود هر فلز سنگین میتواند منجر به اختلالات متابولیکی یا بیماریهای مزمن شود. از این رو، پایش غلظت فلزات سنگین در خون، ادرار، بافتها و محیط زیست یکی از مؤلفههای کلیدی در حفظ سلامت عمومی، کنترل آلودگی و ارزیابی ایمنی شغلی بهشمار میرود.