آزمون سمیت سیستمیک یکی از تستهای مهم زیستسازگاری است که برای بررسی اثرات مضر احتمالی یک ماده یا محصول بر کل بدن انجام میشود. این آزمون کمک میکند تا مشخص شود تماس کوتاهمدت یا بلندمدت با یک ماده میتواند به اندامهای حیاتی یا سیستمهای فیزیولوژیک بدن آسیب برساند یا خیر.
این تستها مطابق با استاندارد ISO 10993-11 انجام میشوند و در چهار دسته اصلی طبقهبندی میگردند:
رزیابی اثرات فوری (کمتر از 24 ساعت) پس از تجویز یک دوز واحد یا چند دوز کوتاهمدت
معمولاً در بازهی 10 روز پایش میشود
روشهای تجویز: خوراکی، پوستی، استنشاقی یا تزریق داخل وریدی
بررسی اثرات قرارگیری مکرر در بازهی حدود یک ماه
هدف: تعیین دوزهای بدون اثر سمی قابل توجه (NOAEL)
قرارگیری طولانیتر (حدود 3 ماه)
انجام روی مدلهای حیوانی مانند موش و رت
بررسی تغییرات بیوشیمیایی، آسیب به اندامها و بروز بیماریهای احتمالی
ارزیابی اثرات بلندمدت (بیش از 10٪ طول عمر حیوان مورد آزمایش، معمولاً 6 ماه یا بیشتر)
هدف: شناسایی خطرات تجمعی، احتمال سرطانزایی و آسیب مداوم به ارگانها
خوراکی (Oral): تجویز ماده از طریق غذا یا آب آشامیدنی
تزریقی (Injection): شامل داخل وریدی (IV)، داخل صفاقی (IP)، زیرجلدی (SC) و عضلانی (IM)
استنشاقی (Inhalation): تجویز به صورت بخار یا ذرات معلق برای بررسی اثر بر سیستم تنفسی
پوستی (Dermal): اعمال مستقیم ماده روی پوست برای ارزیابی جذب و سمیت سیستمیک
آمادهسازی نمونهها → تهیه غلظتهای مختلف، همراه با کنترل مثبت و منفی
تجویز ماده → اعمال بر روی مدل حیوانی یا سلولهای کشتشده
دوره مشاهده → پایش علائم بالینی، تغییرات رفتاری و بیوشیمیایی
ارزیابی نهایی → بررسی خون (آنزیمها، هماتولوژی)، اندامهای حیوان، و محاسبه شاخصهایی مانند LD50
ایمنی تجهیزات و داروها: اطمینان از اینکه محصولات پزشکی و دارویی عوارض سیستمیک جدی ایجاد نمیکنند
مطالعات تحقیقاتی: بررسی مکانیسمهای سمیت و شناسایی مواد پرخطر
رعایت الزامات قانونی: تمام تجهیزات پزشکی در تماس با بافت، خون یا استخوان، ملزم به گذراندن تست سمیت سیستمیک هستند
آزمون سمیت سیستمیک بخشی حیاتی از فرآیند ارزیابی زیستسازگاری و ایمنی محصولات پزشکی است. این تستها به تولیدکنندگان کمک میکنند تا مطمئن شوند محصولاتشان در کوتاهمدت و بلندمدت برای بیماران ایمن و بدون خطر جدی هستند.