ISO 25539 / ASTM F2079
ریکویل استنت Recoil Measurement
منابع مرجع (Normative References):
ISO 25539-1
ایمپلنت‌های قلبی‌عروقی – دستگاه‌های اندوواسکولار – بخش ۱: پروتزهای اندوواسکولار
Cardiovascular implants – Endovascular devices – Part 1: Endovascular prostheses
ISO 25539-2
ایمپلنت‌های قلبی‌عروقی – دستگاه‌های اندوواسکولار – بخش ۲: استنت‌های عروقی
Cardiovascular implants – Endovascular devices – Part 2: Vascular stents
ASTM F2079
روش استاندارد اندازه‌گیری ریکویل ذاتی در استنت‌های بالون‌گستر
Standard Test Method for Measuring Intrinsic Elastic Recoil of Balloon-Expandable Stents
دامنه آزمون
این آزمون برای اندازه‌گیری درصد کاهش قطر استنت پس از تخلیه بالون انجام می‌شود.
ریکویل نشان‌دهنده بازگشت الاستیکی استنت پس از گسترش است و یکی از مهم‌ترین شاخص‌های عملکردی در استنت‌های بالون‌گستر است.
هدف، تعیین میزان اختلاف بین:
قطر استنت در حالت کاملاً باز شده (Expanded Diameter)
قطر استنت در حالت رهاسازی یا استراحت (Relaxed Diameter)
می‌باشد.
محتوای کلیدی آزمون
1-مراحل اندازه‌گیری ریکویل
استنت روی بالون تا قطر هدف گسترش داده می‌شود.
قطر خارجی استنت در حالت کاملاً باز شده ثبت می‌گردد.
بالون تخلیه می‌شود.
قطر خارجی استنت در حالت Relaxed اندازه‌گیری می‌شود.
میزان ریکویل به درصد کاهش قطر محاسبه می‌گردد.
2-نقاط اندازه‌گیری
برای ارزیابی دقیق‌تر، ریکویل در سه ناحیه از استنت اندازه‌گیری می‌شود:
پروگزیمال (Proximal)
مرکز (Center)
دیستال (Distal)
این کار برای تشخیص ناهمگونی گسترش و رفتار مکانیکی بخش‌های مختلف استنت ضروری است.
3-محاسبه ریکویل
اهمیت آزمون
آزمون Recoil برای موارد زیر ضروری است:
ارزیابی توانایی استنت برای حفظ قطر پس از باز شدن
مقایسه طرح‌های مختلف استنت از نظر پایداری و رفتار الاستیک
جلوگیری از تنگی باقیمانده (Residual Stenosis) پس از مداخله
بررسی کیفیت مواد و هندسه استنت
تأمین داده‌های رگولاتوری برای ISO 25539 و ASTM F2079
استنت‌هایی با ریکویل کمتر معمولاً عملکرد بهتری در باز نگه‌داشتن رگ و کاهش ریسک رستنوز دارند.
Persian 
English 
Arabic