آزمون‌های زیست‌سازگاری بر اساس نوع تماس و سطح ریسک به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند. یکی از مهم‌ترین گروه‌ها، آزمون‌های in vitro هستند که در محیط آزمایشگاهی و معمولاً بر روی رده‌های سلولی انجام می‌شوند. آزمون سمیت سلولی (Cytotoxicity) به‌عنوان یک تست پایه، توانایی یک ماده یا محصول را در آسیب‌رساندن به سلول‌های زنده ارزیابی می‌کند و اغلب به‌عنوان غربالگری اولیه مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در کنار آن، آزمون‌های in vivo قرار دارند که بر روی مدل‌های حیوانی انجام می‌شوند و برای بررسی پاسخ‌های پیچیده‌تر بیولوژیکی به کار می‌روند. این آزمون‌ها شامل تست‌های تحریک‌پذیری و حساسیت پوستی، سمیت سیستمیک حاد و تحت‌حاد، سمیت مزمن، سمیت ژنتیکی، سرطان‌زایی و ارزیابی سازگاری با خون (Hemocompatibility) هستند. انتخاب این آزمون‌ها به‌ویژه برای تجهیزات کاشتنی، ایمپلنت‌ها و محصولاتی با تماس طولانی‌مدت با بدن اهمیت حیاتی دارد.

آزمون‌های زیست‌سازگاری در حوزه‌های متنوعی از جمله تجهیزات و ایمپلنت‌های پزشکی، داروها و سامانه‌های نوین انتقال دارو، محصولات آرایشی و بهداشتی و بسته‌بندی مواد غذایی و دارویی کاربرد دارند. در تمامی این موارد، هدف اصلی اطمینان از ایمنی زیستی، کاهش ریسک‌های سلامتی و محافظت از مصرف‌کننده نهایی است.